Birdwatching Minziro & up to Dar

Terug weekend en met muzungus uit Bukoba op stap deze keer: Jenny & Steve uit Australie en Terry uit de States. Jenny is lerares voor VSO Volunteers, Steve is researcher en heeft een jaar 'off' genomen om artikels te scrhijven en Terry werkt voor organisatie die microkredieten aan vrouwen geeft. Echt heel lieve mensen.

Bestemming: Minziro forest.

Dit bos (25.000ha) , gelegen aan de Ugandese grens op een 1,5h rijden van Bukoba, is een forest reserve bekend om zijn vogels en vlinders (geen nationaal park helaas).
Zo zijn er volgens de boekjes zo'n 600 species van vlinders in het bos, "making it the richest forest anywhere in Africa for butterflies"!

En paden of zo zijn er niet, enkel die voor de houtkappers en dan nog. We reden ernaartoe met de jeep van Steven en dan gewoon ergens van de weg gegaan en een o-zo-dens bos ingetreden. Verder dan 50 m konden we meestal niet, je verliest je weg snel in zo'n dicht bos.



Steve is een birdwatcher in hart en nieren. En dat werkt enorm aanstekelijk! Hij heeft zelfs een ipod mee met de vogelgeluiden, en af en toe, als hij denkt dat een bepaalde soort ergens voorkomt, probeert hij ze te roepen met de ipod. Heel veel geduld nodig, jawel. Een 'vogelwereld' gaat voor me open.

Voor de kenners, enkele soorten die we gezien hebben -op slechts 5u tijd-: Great Blue Turaco, Blue-breasted Kingfisher, Blue-breasted Bee-eater, Western Nicator, Plain Greenbul, Whinchat, Moustached Grass Warbler, Black-throated Apalis, Isabelline Shrike and Western Oriole

Vogels, vlinders, fungi, bloemen, libellen, spinnen, torenhoge bomen, moerrassige stukjes, een bos dat boeit! Zie fotootjes op de fotogallery (http://leen.ncq.be)

******

De volgende dag dan op naar Dar. Bedoeling: Ministeries and Instituten bezoeken om aan GIS data te komen om dan GIS training te kunnen geven.
Ik mocht eigenlijk kiezen, de vlieger of de bus. Maar indien ik de bus koos, laat me dat meer budget voor andere missies. Maar amai, die keuze ga ik niet snel vergeten.

Een busrit die normaal 18h duurt, heeft er maar liefst 2 dagen over gedaan! De "U-bolt" (cruciaal stuk voor vering van de bus) was kapot. En ze zijn maar blijven aandraven met vervangstukken, telkens de verkeerde!!! JEEZES,!

Na 7h (!) van hoop en ontgoocheling, wachtend aan de kant van de weg zonder eten/drinken, krijgen we het nieuws dat we in het volgende dorpje in de bus gaan overnachten.
Ondertussen had het al wat binnengeregend in de bus, had het kindje achter mij er nog een fanta over laten vallen, was de man naast mij echt nors aan het worden tegen het buspersoneel.. nee, nooit meer!

Hieronder (foto) hebben we 7uurtjes in the middle of nowhere gewacht op het goeie vervangstuk, zonder succes. En zelfs al had ik veel geld bij me: hier rijden geen taxis, en die paar bussen die passeren zitten bomvol. Nee, zelf met centjes ook je hier niet uit.



Een slapeloze nacht. De volgende morgen nog een paar uur mogen wachten tot dan eindelijk het goeie vervangstuk was gevonden. En nu blijven rijden héééé!! (onder, verkopers aan het busstation)



In Dar gedaan met bussen, enkel nog bajajis nu! En die springen ingenieus om met benzine in hun voertuigje te gieten,



Uiteindelijk heb ik mijn verblijf in Dar wat verlengd want zag het echt niet zitten om meteen weer die lange busrit terug te doen;

En lekkere etentjes inclusief natuurlijk. Ook 2 jarigen op BTC: Gauthier, net 30 geworden en Robert, net 50! Dat vraagt om een feestje!


In Dar aan de info geraakt die ik moest hebben: basic GIS layers van de Kagera. Nee, niet op de ministeries, dan wel op het IITA (International Institute for Tropical Agriculture) en het Technology Institute van Dar. Gecentraliseerde info is hier naar t'schijnt gewoon niet te vinden, alles gaat via via.

En dan na een dikke week, de terugweg: Opnieuw onderweg moeten overnachten, niet omwille van een panne, maar omdat de bussen uit veiligheid (tegen overvallen) s'nachts niet door het bos willen rijden. Dan maar slapen in een guesthouse, samen enkele mede-passagiers.

Een hostel van 2euro, en dat heb ik geweten! Het zou zowiezo een korte nacht worden (11h-5h vertrek bus) maar de kakkerlakken hebben die nog wat ingekort. In het midden van de nacht een beest over mijn been. BRRRRRRRRRRRRRRRRRRR..
Ik heb nog nooit -niet op mijn hele reis in Azie- in zoiets vies geslapen. Maar feit was dat we om 11h s'avonds toekwamen in een donker stadje, ik een nacht op de bus echt niet meer zag zitten, mijn medepassagiers dit hostel kozen en me zouden wakkermaken om de bus niet te missen, en, dat er geen licht was toen ik de kamer binnenstapte dus misschien nooit gezien hoe vuil het was.

In elk geval, dit nooit meer! Was er echt over.

Het laatste uurtje dan gewoon aan de bus in de nacht gewacht,




Onder, mijn kameraad naast me op de bus, die zich wat over me ontfermde. En die wou zo graag op de foto op het einde, zodat ik hem niet vergeet zeker :-).

Back to work, on monitoring mission

De reis afgerond met een lange busrit, van Arusha (TA) over Nairobi (Kenya) naar Kampala (Uganda), waar Bert de vlieger terugnam. Wat een busrit!

Na nog een klein weekendje in Kampala, waar ik opnieuw bij Ineke (BTC junior) kon verblijven en wat kaas/chocolade kon opslaan, terug naar Bukoba. Met een heel klein hart..

...

Na een paar dagen meteen terug op missie door de Kagera voor een week. Deze keer enkel de driver, Kichemu, en ik. Opnieuw alle projectcoordinatoren bezocht in de districten en de activiteiten gaan opvolgen op het veld.

En t'was echt wel interessant:
-Eerst en vooral, het voedselzekerheid project staat nog in zijn startschoenen en er waren duidelijke afspraken gemaakt op de laatste en daarbij rezen veel vragen bij projectcoordinatoren, dus mijn bezoek kwam op een goed moment;
-Feit dat ik alleen was, zonder mijn baas, maakte dat ik deze keer zelf 'het heft in handen kon nemen' en dus alle mogelijk vragen/issues/challenges kon meten met de projectcoordinatoren (heb het gevoel dat ze met een 'grote baas' minder 'direct' kunnen zijn);
Zelf kan ik geen eindbeslissingen nemen maar wel de info diplomatisch doorgeven en hun tips geven hoe ze bepaalde zaken zouden kunnen tackelen; 'de manier waarop je iets zegt' is hier minstens even belangrijk als 'wat je zegt';
-Daarnaast ook enkel met de driver op pad, dus een hele week Swahili gesproken (geprobeerd toch);

Ik ga jullie niet ambeteren met alle details, enkel wat impressies.

De bananen-cormussen die klaar zijn om verdeeld te worden aan de 'vulnerable' farmers;



Onder één van de weinige districten waar al iets op het terrein te zien is van het voedselzekerheid project: de boerengroep hier koos voor een cassave-quick-win project en zal daarbij een cassavechopper aankopen om de cassave te kunnen bewaren als 'chips'.



En vragen, en discussies, met projectcoordinatoren uit districten, lokale 'extension officers' die boeren bijstaan, en de boeren zelf. Planning is hier toch niet hun sterkste kant, zo ook niet rapportering (!)




De boerin hierboven kwam ons fier haar foto's tonen van toen de bananebomen werden geplant, in bloemetjesstijl ;-),


De leader van de boerengroep is altijd een man (toch al diegene die ik heb ontmoet). Maar t'zijn wel vooral de vrouwen die het werk op het veld doen! (man/vrouw taken zijn hier duidelijk te onderscheiden)



Hieronder, de enige vrouwelijke projectcoordinatrice (op de 14). Gender.. t'staat zo mooi in de projectformulatie als een belangrijk issue om mee rekening te houden, de realiteit is dan toch anders.



En we komen soms op de meest onbereikbare plaatsen met de jeep. Deze boer onder was super fier op zijn dikke kippen, zelf de extension officers moesten kijken hoe hij ze 'managede'.



En dan net daarnaast, het geitenhok (al iets rijkere boer dus),



En de bloemen! Soms is de 'estethiek' ver te zoeken in 'heel wat' (hum), maar bijna bij elk huis, aan elke kleine hut vind je wel bloemen die je verwelkomen.

Een lange reis, puur ontspanning deze keer!

Bert komt me voor een kleine drie weekjes bezoeken, dus de Lonely Planet & Bradt guide worden bovengehaald en hop vertrokken voor een lange busreis naar Dar (16u!) om Bert op te halen aan de luchthaven.

Op onze planning: een paar duiken op zanzibar, een vulkaan beklimming en een bezoek aan de wildparken.

En deze keer heb ik wél m'n goeie camera mee. Een selectie maken was gewoon te moelijk, het volgende stukje zul je moeten lezen met

Fotogallery http://leen.ncq.be

Zanzibar

De ferry op naar Zanzibar: Lekker dineren, white sand beaches en vooral DUIKEN! Die onderwaterwereld blijft zo fascinerend! 'Had je tien miljoen, wat zou jij dan doen..' (ok, ook wel dat feestje) ;-)

Eens terug van Zanzibar zijn we klaar voor de lange -8u durende- busreis naar Arusha. We zien prachtige landschappen vanuit het busraam,


En aan de andere kan van dat raam, een jongen (& meisje) die niet graag de korstjes opeet,



Laat aangekomen in Arusha worden we opgehaald door Jan en Mimi (voor de boerekotters: Jan van Kokokaffee in de Papegaaistraat die hier nu al een 5tal jaar woont). We mogen Jans' huis gebruiken als uitvalsbasis voor de trips. En Jan, die kent natuurlijk de beste en lekkerste plekjes van Arusha!




Mount Meru

Na een dagje op het gemak in Arusha zijn we helemaal klaar voor de beklimming van de Mount Meru. Nee, niet de Kilimanjaro, wel zijn kleiner (4566 m) broertje ernaast, gelegen in het Arusha National Park (start beklimming op 1500m).

De 3-daagse tocht was zwaar, maar FA-BU-LEUS!

We waren met een 12 tal toeristen die op hetzelfde moment de beklimiming begonnen, elk met hun eigen gids, porters, ranger en kok. Wat een organisatie! (ok, het mag wel voor het prijskaartje). Elk gaat wel op zijn eigen tempo naar boven, en dat van de porters lag duidelijk het hoogst van ons allen.

Onderweg passeren we een sprookjes vegetatie, ik laat de foto's spreken (zie gallery)!

De laatste etappe begonnen we om 23h om de top te bereiken net met zonsopgang (6u), perfecte timing van onze gids John.
Extase op de top: de zon die opkomt boven de wolken, zicht op de Kilimanjaro in de verte en de krater onder je, om nooit te vergeten!


De wildparken

Bert is de safari-operators in Arusha afgegaan, op zoek naar de juiste car-guide-programme deal.
Arusha is immers DE uitvalsbasis voor alle safaritours, dus arrangements ten over.

We gaan voor een 5-daagse: 2 dagen Tarangire National Park, 2 dagen Serengeti en 1 dag de Ngorongoro krater in. Het is het einde van het droge seizoen en dan zijn de dieren gemakkelijk terug te vinden rond de rivieren die niet droog zijn komen te staan.
We hebben het echt allemaal gezien: de Rhinos, de cheetas, leeuwen, een luipaard maar ook roofvogels, kraanvogels, mini-vogeltjes van alle kleuren, termietenheuvels, krokodillen,.. We hadden een 'very lucky safari' volgens onze gids. En dan die wijdse landschappen!

Opnieuw, ik laat de foto's op de gallery spreken en jullie warm maken voor een trip naar Tanzania!

De parken, wel, zo'n 17 jaar geleden ben ik hier ook geweest: in de jeep van de oudjes, op het dak zitten zoeken naar de beesten, bukken voor de acacias, niet te dicht bij de dieren komen, wildkamperen..
Nu de safaricar in, een gids achter het stuur met de radio-ontvanger bij de hand om verwittigd te worden waar de dieren zitten, kampeersites waar je ten strengste niet van het terrein mag, de dieren die zelf niet meer omkijken naar een jeepcar, de masai die geld komen vragen als je een foto van hen wil trekken..

De magie van de safari is niet meer.. 'the world became a village' I guess..
Maar de landschappen zijn er wel nog én de dieren, nog steeds in het wild.

En de parkregels? Maar goed dat die er zijn! Nu alleen hopen dat die Serengeti-highway wordt tegengehouden (zie link onder)
(http://www.savetheserengeti.org/issues/stop-the-serengeti-highway/#axzz17kL394Bn)

Muzungus in Bukoba

Naast Tanzanianen, Indiërs, een paar kenianen en ougandezen, leven er ook muzungus in en nabij Bukoba town. En net zoals de Indiërs elkaar rap vinden, is dat ook zo met de blanken..


Op Indisch buffet bij Roy natuurlijk :-)



Tafelen met 'eigen' volk (zei het Australiërs, Amerikanen en Britten) in het licht van de volle maan over Lake Victoria.



De muzungus zijn dus rap te tellen. 3 Amerikaanse pas afgestudeerde jongeren die lesgeven op scholen via de Lutheran Church organisatie, en daarnaast nog een 10 tal VSO (Voluntary Service Overseas) vrijwilligers, voornamelijk lesgevers en verplegers.
Nogal een 'eenzijdige' groep dus.. mmm.. we zien wel..

Met de verschillende missies/lange-weekends-weg ben ik eigenlijk nog niet veel in Bukoba geweest, en straks volgt een lange reis. Dus meer muzungu etentjes zal voor binnen een tijdje zijn.

Een religieus weekend

Een weekend, 2 religieuze feesten!

Indisch tempelfeest

Vrijdagavond wordt ik door mijn Indische kameraden uitgenodigd voor een tempelfeest in hartje Bukoba. Het is volle maan en 1 van hun vele goden wordt vandaag ge-eerd.
De ceremonie gaat door in een grote turnzaal waar middenin een tempeltje staat (tijdelijk). Overal rondom Indiers (de hele Indisch community van Bukoba is hier zowat aanwezig): Vrouwen en dochters in mooie saris, mannen en jongens ook in deftige hemden.

Eerst krijgen we lekker Indisch eten. Mmm.. weet niet wat ik allemaal gegeten heb. Smaken die ik moeilijk kan thuisbrengen.

En daarna wordt gedanst, de traditionele dans! Mannen, vrouwen en kinderen dansen in een cirkel rond het tempeltje. Ze kennen duidelijk allemaal heel goed de pasjes. En wat later wordt er dan met stokken gedanst.. ik voel me even helemaal in een andere wereld.

Ik was de enige 'niet Hindu' in de tempel, dus viel nogal op (vooral dan ook met mijn broek en t-sjirt tov van de vrouwen in hun mooie saris). Maar ze waren heel hartelijk, ik voelde me een welgekomen gast. Echt vriendelijke mensen..

-Het paste precies niet om hier foto's van te maken, ik voelde me een gast, geen persoon die naar 'iets ging kijken'-

Katholieke pilgrimstocht

Zondag ga ik mee met mijn nieuwe buren (huisbazen) op pilgrimstocht. Geen idee wat te verwachten maar naar t'schijnt komen mensen van heeeel ver ernaartoe (van Dar, van Uganda, van Rwanda etc).

En onderweg naar dat dorpje, een enorme file van autos, bussen vol mensen. Bukoba moet gewoon leeglopen vandaag! Ai ai ai, ik vrees ervoor dat dit een lange dag gaat worden..



Maar als bij wonder lost de file vlug op en komen we -in een overvolle wagen, de hele familie was mee- toe in het pilgrimsoord (nabij de Ugandese grens).

En volk! volk! volk! (100.000 man schat mijn huisbaas, ik heb geen idee hoe ik dit moet schatten)





De ceremonie (met 2 bisschoppen, een hele delegatie aan priesters en 'hulpers') gaat buiten door. Ik versta er helaas niet al te veel van..



Onder (in de tent): het koor;


Tijdens de ceremonie staan er files van mensen die met emmers heilig water komen halen aan de bron onderin. Ja, ook mijn buur gaat zijn heilig water halen.. Dit is zowat het Louvres van Oost-Afrika blijkbaar.



De ceremonie duurde de hele dag lang, jeezes! En zo ongeloooooflijk saai (ik versta er daarenboven niet veel van maar denk niet dat het daaraan gaat liggen).

De vele kapsels die je hier ziet boeien me meer. Misschien maak ik daar ooit een fotoboek van!



En paraplu's tegen de zon: Let op de opschriften: Chelsea.. Obama.. promo-materiaal vanuit het Westen.


Op een gegeven moment krijg ik er echt genoeg van en ga een stapke zetten naar het dorp zelf, waar een hele markt aan de gang is. Ik kom Dionicia (een van de kuisvrouwen van hotel Walkguard) tegen en die is blijkbaar van dit dorp afkomstig. Ze neemt me mee naar haar huis waar haar zussen en hun kinderen zijn.. opnieuw, karibu!

Foto onder (rechts): Dionicia, echt een toffe vrouw! (die hier duidelijk ook populair is)


Onderweg trakteer ik op een 'Michkaki: brochette stokjes met -in dit geval- rundsvlees. Een klassieke snack in Tanzania! En lekker!

(btw: In Tanzania vallen de meeste redenen om vegetarisch te eten weg: de kippen/runderen/geiten hebben hier WEL duidelijk een leven, en de mest van de veeteelt is broodnodig voor de gewassen.. Ik ben hier dan ook een echte vleeseetser geworden :-)



En dan de terugtocht!! Dat was een hel! Helemaal geen systeem op de parking. Het duurde maar liefst 2 uur vooraleer we uit de parking file waren!

Technical Meeting Bukoba

Net terug van missie en er staat ons een driedaagse meeting-marathon in Bukoba te wachten.

Dit keer niet met de districtshoofden, dan wel met de projectcoordinatoren in alle districten en de verantwoordelijken voor de implementatie van alle landbouwactiviteiten in de districten. De program officer uit Dar is meegekomen om de meeting te leiden.



In tegenstelling tot de vorige JLPC meeting (met de big bosses), wordt hier eindelijk eens praktisch, pragmatisch gepland en activiteiten geimplementeerd. Vandaar ook 'Technical Meeting'. Geen grote opinies, geen grote discussies over welke ruwe approach te volgen, dan wel praktische implementatie.

Het bananenproject loopt goed, THE issue was deze keer het voedselzekerheid project.

*De uitvoering van de geplande quick-win projecten wordt in detail vastgelegd en kosten-baten analyses gemaakt.
Een quick-win project komt neer op het geven van inputs aan kwetsbare boerengroepen & bijhorende training (zoals geschreven, zijn nogal one-shot operaties, maar soms moet je met iets beginnen niet?-)

Mogelijke keuzes (die de boerengroepen zelf kunnen kiezen, mits advies van de district officials):
-mais;
-cassave;
-kippen;
-geiten;
-bijenteelt;
-visvijver installeren;
-bonen;
-bananen

Het idee is dat per boerengroep (die zo'n 20 tal boeren telt) een bepaalde input aan verbeterde varieteiten van bonen, mest, van kippen, van materiaal om een visvijver te maken etc. wordt gegeven door het project maar via de district instituties.
Naast het geven van inputs worden ook 'best practices' aangeleerd door district extension officers.

De boeren zullen in groep benaderd worden door de extension officers op het veld (wat training betreft en verdeling van inputs), maar elke boer zal afzonderlijk verantwoordelijk zijn voor zijn stuk. Ervaring heeft geleerd dat individuele verantwoordelijkheid veel succesvoller is dan een echte pure groepapproach waar zowel het werk/inkomsten worden gedeeld.

Een voorbeeld:
Een boerengroep kan bvb. inputs krijgen om bijen te houden. De boeren worden in groep getraind door extension officers in het veld, maar elke boer zal uiteindelijk verantwoordelijk zijn voor zijn eigen korf.

De eigenlijke bedoeling hier is om de kwetsbare boeren een start te geven. Jawel, 'geven', er staat van hun kant niets tegenover. Maar ze hebben wel een verbintenis binnen de groep. Dus als ze bvb. bepaalde inputs krijgen moeten ze die ook effectief gebruiken op het veld en niet terug verkopen etc.

*Volgend issue was hoe we het luik 'micro-kredieten' best aanpakken.
In de formulering van het voedselzekerheidproject staat dat ''de micro-investeringen moeten worden ondersteund''. Daarnaast een grote som geld daarvoor. Maar hoe pak je dat aan?
Het kwam erop neer dat geen van alle district officials gelooft dat micro-kredietsystemen werken bij die kwetsbare groepen. De boeren kunnen de lening niet afbetalen en gaan dan bij een ander micro-krediet aankloppen, of ze betalen het gewoon niet terug, of de banken maken misbruik van de boeren etc. Uiteindelijk wordt er besloten om een studie uit te besteden: een externe consultant zal een analyse maken van de kredietfondsen voor boeren in de regio en zien hoe we die kunnen ondersteunen.

Mijn baas gelooft in elk geval niet in die micro-kredieten voor kwetsbare groepen..

Enkele fotos van een 'vruchtbare' meeting!



Tijdens de 'bananen-dag' geef ik dan een presentatie met filmpjes en fotos van wat we allemaal gezien en gehoord hebben op onze missies betreffende post-harvesting van bananen. Vooral dan wat betreft het maken van bananenpoeder.
En de hamvraag was: 'What about Kagera'? 'Is bananenpoeder een product dat de moeite is om te introduceren?'

Ik dacht echt dat er een reden zou zijn waarom bananenpoeder voor bananenugali te maken in de Kagera niet haalbaar is (gezien het nooit gedaan wordt).
Maar er is helemaal geen reden blijkbaar. 'They just did not get the idea'. Integendeel, iedereen was echt warm voor het idee, had ik niet verwacht!!

Mogelijk bedenkingen:
-In de Kagera was er lange tijd genoeg voedsel, meer dan genoeg bananen voor iedereen te voeden, zonder dat er nood was om er poeder van te maken om te stockeren. Maar de laatse 20 jaar is er een echte bevolkingsexplosie en is voedsel in sommige perioden wel een probleem geworden.
-Ugali (van mais gemaakt) wordt door boeren als minderwaardig gezien. In Kagera eet je bananen als je 'rijk genoeg bent'. (Zo eten sommige boeren naar het schijnt liefst binnen hun mais-ugali omdat de buren anders zouden zien dat ze niet genoeg bananen hebben om te eten). Mais-ugali is dus minderwaardig. Maar volgens de districtoficials zou pap van bananen dat niet zijn.. want het zijn bananen!

We gaan het maken van bananen-ugali van bananenpoeder dus testen en proberen promoten!! Echt super dat dit voorstel positief bevonden wordt! (want iets nieuw introduceren, vooral wat betreft voeding, is een challenge)

En dan dag 4, zondag of niet, het is de koppen bij elkaar om de meeting te concluderen (vrnl: Program Officer uit Dar, Mr. Mgenzi en ikzelf). Op restaurant aan de rand van het meer ;-)

Tussen missie door, weekendje Dar

Op terugweg van Mbeya, een weekendje Dar :-) !!!

Etentjes,
stapkes in nightlife Dar,
zwempartijtjes,
dit is weer even helemaal relaxen!

Foto onder (BTC'ers Pierre-Yves en Kevin),


En Pierre-Yves' vrouw Catherine en Stijn (andere belg die hier in een transportbedrijfje werkt)



Op een avond tijd kan je zo in een totaal andere wereld belanden, ongelooflijk.. En met zo'n weekendje kan ik er weer een tijdje tegenaan in Bukoba!